XIX–XXIII. Use and application; didactic vs critical interpretation; ordinary didactic
XIX. The use and application of things is that by which they are related to the sense and norm of sound words expressed by fallible signs from the Spirit's purpose and will, are set forth; catholic dogmas are properly explained and confirmed; heterodox and false things are solidly and vigorously confuted; corrupt manners are amended; good things are commanded; the sorrowful and faint-hearted are raised up; the secure and bold are terrorstruck — so that the man of God may be made perfect and furnished for every good work. The foundation of this interpretation stands in 2 Tim. 3:16; Rom. 15:4; Jude 20–23.
XX. Next, interpretation is either didactic or critical (judicial). Bellarmine admits this distinction (On the Word of God 3.10, reply to argument 16). XXI. Didactic interpretation is what is done as by a teacher, with fit reasons skillfully applied, according to the catholic and manifest laws of interpreting. XXII. It is either ordinary or extraordinary. XXIII. Ordinary is what rests on equivalence or consequence that has no controversy, or that at least has agreeing and notorious testimony from the primitive Church.
Latin
XIX. Usus & applicatio rerum est, qua illae ad sensum & normam sanorum verborum ex intentione ac mente Spiritus signis fallibilibus expressa enarrantur, catholica dogmata proprie explicantur & confirmantur, heterodoxa & falsa solide ac nervose confutantur, mores corrupti emendantur, boni praecipiuntur, moesti ac pusillanimes eriguntur, securi & audaces terrentur, ut homo Dei perfectus & ad omne bonum opus instructus efficiatur. Fundamentum hujus interpretationis extat 2. Tim. 3.16. Rom. 15.4. Jud. 20-23. XX. Deinde interpretatio alia est didascalica, alia critica seu judicialis. Hanc distinctionem Bellarminus lib.3. de verbo Dei, cap.10. in responsione ad argumentum 16. admittit. XXI. Didascalica interpretatio est, quae fit tanquam a doctore idoneis rationibus perite adhibitis, secundum catholicas & manifestas interpretandi leges. XXII. Estque ordinaria aut extraordinaria. XXIII. Ordinaria est, quae nititur aequipollentia vel consequentia nullam habente controversiam, aut habente saltem testimonium consentiens & notorium ab Ecclesia primitiva.